زخمهایی که ماندند و خاطراتی که رفتند:
پدیدهای به نام «تحکیم حافظه» وجود دارد: خاطرات عاطفی شدید (مثل زخم عاطفی) با ترشح کورتیزول و نوراپینفرین در هیپوکامپ تثبیت میشوند. در عوض، خاطرات خنثی و روزمره برای صرفهجویی در انرژی، توسط مکانیسم «پالایش سیناپسی» طی خواب حذف میشوند. بنابراین مغز ما عمداً زخم را نگه میدارد تا از تکرار اشتباه جلوگیری کند. سوال این است: آیا این یک ویژگی تکاملی هوشمندانه است یا نقص طراحی؟
راهکار:
این جمله نگاه تلخی به حافظه دارد. اما اگر از دید روانشناسی مثبت نگاه کنیم، زخمها نشانهی تجربهای هستند که به ما چیزی یاد دادهاند. شاید به جای قضاوت ماندن یا رفتن، ارزش آن باشد که بپرسیم: این زخم چه درسی برای امروز من دارد؟