انسان از تاریکی می‌ترسد، اما نور سایه‌ها را میسازد:
از دید فیزیک، تاریکی مطلق بی‌سایه است، چون سایه نیازمند نور است. ترس از تاریکی در واقع ترس از فقدان اطلاعات بصری است، اما سایه‌ها حاصل روشنایی‌اند. جالب اینجاست که در روانشناسی تکاملی، نیاکان ما از تاریکی می‌ترسیدند چون شکارچیان شب‌زی در آن پنهان می‌شدند، اما این نور کمپ بود که سایه‌های خطرناک را روی دیوار غار می‌انداخت. پس شاید ترس ما از سایه‌ها، ترس از آشکار شدن خطر توسط نور است، نه خود تاریکی. اگر هیچ نوری نبود، آیا باز هم می‌ترسیدیم؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس جذاب را نشان می‌دهد: ما از تاریکی میترسیم چون چیزی در آن看不到 است، اما سایه‌ها زمانی ظاهر می‌شوند که نور چیزی را روشن کند. شاید ترس اصلی ما از 'روشن شدن' حقایقی باشد که ترجیح می‌دهیم نادیده بمانند. به همین دلیل، گاهی ناآگاهی (تاریکی) آرامش‌بخش‌تر از آگاهی (نور) است که سایه‌های مسئولیت را میسازد.