وقتی حتی سایه هم تنهایت میگذارد، غم چطور میماند؟:
در تاریکی مطلق، سایه بهطور فیزیکی وجود ندارد، زیرا سایه نبود نور است که توسط جسم مسدود میشود. اما درد عاطفی یا غم، مسیرهای عصبی مشترکی با درد فیزیکی دارد—قشر سینگولیت پیشین. یعنی غم واقعاً یک درد است. حتی در انزوای حسی، مغز توهم حضور میسازد، اما غم واقعیترین بخش تجربه باقی میماند.
راهکار:
غم سایهای از ذهن توست که خودت چراغش را روشن نگه داشتهای. برخلاف سایهی واقعی که با تاریکی محو میشود، غم از جنس نورِ توجه تو جان میگیرد. شاید اگر جهت نور را عوض کنی، سایهها تغییر کنند.