خاطرات کبود و ترس از تاریکی درون:
در علوم اعصاب، پدیدهای به نام «اسکوتوما» (Scotoma) وجود دارد: نقطه کوری در میدان بینایی که مغز آن را با اطلاعات حدسی پر میکند. جالبتر این است که همین مکانیسم در حافظهٔ عاطفی هم رخ میدهد - ذهن بخشهای دردناک را محو میکند، اما ترس از آن نقطهٔ خالی باقی میماند. شاید «نابینایی»ای که از آن میگویی، نه فقدان نور، بلکه ناتوانی در دیدن چیزی است که مغزت تصمیم گرفته نبینی. آیا تا به حال حس کردهای که از یک خاطرهٔ مبهم بیشتر از یک کابوس واضح میترسی؟
راهکار:
این توصیف از «نابینایی پس از تاریکی» یادآور پدیدهای در روانشناسی به نام «نابینایی عاطفی» (Alexithymia) است: ناتوانی در شناسایی و بیان احساسات. شاید قدم زدن در این هراس، تلاش ناخودآگاه برای پیدا کردن روزنهای از حسورزی است؛ نه فرار از تاریکی، بلکه عادت کردن به نورِ درون.