مستی بیامان عشق در شعر مولانا:
واقعیت جالب: MRI مغز نشان داده که عشق رمانتیک شدید همان مناطق مغز را فعال میکند که اعتیاد به کوکائین – یعنی هسته آکومبنس و ناحیه تگمنتال شکمی. این یعنی «دیوانگی» عشق از نظر عصبی یک نوع «اعتیاد به یک شخص» است. آیا این شباهت به معنای آن است که عشق صرفاً یک مکانیسم بقای تکاملی است یا چیزی فراتر؟
راهکار:
این بیت حالتی را توصیف میکند که عقل در برابر عشق زمین میخورد. شاید جالب باشد بدانید در روانشناسی به این مرحله «لیمرنس» میگویند – همان شور اولیه که دوپامین و نوراپینفرین را در مغز آزاد میکند. اگر دنبال ادامهای برای این حس هستید، خواندن غزلیات شمس میتواند ابعاد تازهای از این «مستی» را نشان دهد.