دلتنگی برای بغل کسی که هرگز بغلش نکردی:
وقتی ذهنت کسی رو بغل میکنه که هرگز بغلش نکردی، سیستم عصبی فرق بین خاطره و خیال رو کم میذاره. پژوهشهای علوم اعصاب نشون دادن «لمس تخیلی» همان نواحی از قشر حسیِ مغز را فعال میکند که لمس واقعی فعال میکند. یک بغل ۱۰ ثانیهای اکسیتوسین و اندورفین آزاد میکند و استرس را کم میکند؛ پس مغز برای تجربهای که نداشته هم هوس میکند. به این «گرسنگی پوستی» میگویند؛ حتی نوزادانی که کم لمس شدهاند، رشد مغزیشان کندتر بوده. دلت برای بغلی تنگ شده که نورونهای آیینهای ذهنت از قبل ساختهاندش.
راهکار:
به این حس میگویند «دلتنگی پیشگیرانه»؛ مغز برای رابطهای که هنوز شکل نگرفته، از قبل سوگ میخورد. این نشانهی ظرفیت عمیق عاطفی توست، نه ضعف؛ فقط مراقب باش خیالِ بغل، جای آدم واقعی را نگیرد.