همه به وقتش ترک میکنند: حقیقت زودگذر بودن:
آیا میدانستی مغز انسان هنگام ترک شدن توسط دیگران، همان نواحی را فعال میکند که در درد فیزیکی؟ این واکنش تکاملی برای حفظ بقا در گروه است. جالب اینجاست که حتی تصور ترک آینده هم این مسیر عصبی را تحریک میکند. چرا با وجود این مکانیسم، باز هم وابسته میشویم؟
راهکار:
هر ترک کردنی یک پایان نیست، بلکه یک تغییر مسیر است. به جای تمرکز روی رفتنها، به کسانی که میمانند و لحظههای فعلی فکر کن. این نگاه میتونه از تلخی جدایی بکاهد.