سرگذشت دل: زندگی‌نامهٔ انسان در شعر ابتهاج:
بر اساس پژوهش‌های دانشگاه هاروارد، سرکوب طولانی‌مدت احساسات (دقیقاً همان دوختن لب) التهاب مزمن در بدن ایجاد می‌کند و خطر بیماری‌های قلبی را تا ۴۵٪ افزایش می‌دهد – گویی دل واقعاً می‌سوزد. جالب‌تر اینکه الگوهای عصبی «درد اجتماعی» (مثل طرد شدن) و «درد جسمی سوختگی» در قشر سینگولیت قدامی مغز هم‌پوشانی کامل دارند. آیا تاریخ بشر، تاریخ التهابِ خاموش نیست؟
راهکار:
شعر را می‌توان به عنوان «زندگی‌نامهٔ جمعی» خواند: هر مصراع زخمی تاریخی است که نیاز به بازشناسی دارد. پیشنهاد می‌کنم بر اساس این بیت، یک پروژهٔ نوشتاری جمعی راه بیندازید که در آن هرکس «دل سوختهٔ» خود را روایت کند – این همان بازکردن لب‌های دوخته‌شده است و صدا دادن به سکوت‌های تحمیلی.