بگذار تا آسمان بِگِریَد، که رفتن تو فریاد خاموش جهان است.
ابرهای سیاه تنها پوشش سوگِ جهاناند و زمین، قُبور اشکهای تشنهی من:)
چگونه تاب آورم این غربت مطلق را؟! ، وقتی هر ستاره شعلهای از تنهاییم است که در تاریکی وجودم میسوزد..
و باد، تنها روایتگر دلتنگی و ویرانی من در میانهی کوچه فراموشی است.️
ابرهای سیاه تنها پوشش سوگِ جهاناند و زمین، قُبور اشکهای تشنهی من:)
چگونه تاب آورم این غربت مطلق را؟! ، وقتی هر ستاره شعلهای از تنهاییم است که در تاریکی وجودم میسوزد..
و باد، تنها روایتگر دلتنگی و ویرانی من در میانهی کوچه فراموشی است.️
3.7
غمگین تنهایی دلتنگی عمیق غربت و تنهایی سوگ عاطفی شعر جدایی