یا ریسک کن، یا تا آخر عمر حسرتش را بخور!:
اثر زیگارنیک در روانشناسی میگوید مغز انسان کارهای ناتمام را تا ۹۰٪ بهتر از کارهای تمامشده به خاطر میسپارد. این یعنی همان «شانس کوچک» که دنبالش نروید، در ذهنتان باز میماند و هر بار با دیدن موفقیت دیگران، مدار درد مغزتان فعالتر میشود. در واقع ریسک نکردن درد مزمن میسازد، ریسک کردن فقط یک درد لحظهای. کدام شانس کوچک را داری نادیده میگیری؟
راهکار:
پشیمانی ناشی از فرصتهای از دست رفته معمولاً ماندگارتر از شکستهای واقعی است. ذهن ما تمایل دارد شکست را به عنوان یک تجربه بپذیرد، اما «اگر فلان کار را کرده بودم» تا سالها ذهن را درگیر میکند. پس این حس را نه یک تهدید، که یک راهنمای درونی برای اقدام ببین.