دوست داشتن زخمها؛ نشانه زندگی شجاعانه:
از دید نوروبیولوژی، خاطراتِ همراه با درد بهخاطر ترشح آدرنالین و کورتیزول در آمیگدال عمیقتر از خاطرات معمولی رمزگذاری میشوند. پس زخمهایت فقط استعاره نیستند؛ مغزت خودش آنها را بهعنوان «شاهد» ذخیره کرده تا پاسخ جنگ یا گریز را در آینده بهتر تنظیم کنی. اسکارها در واقع دفترچهی راهنمای بقای بدن تو هستند. آیا تا به حال به زخمهایت به چشم سیستم هشدار اولیه نگاه کرده بودی؟
راهکار:
این نگاه، زخم را از «نقص» به «نشان» تبدیل میکند؛ مثل هنر کینتسوگی که ترکهای ظرف را با طلا پر میکند و زیبایی تازهای میآفریند. زخمهایت نقشهی مسیر زندگیات هستند؛ جای زخم یعنی جایی که زندگی از تنت رد شده و تو هنوز ایستادهای.