ناراحتی پنهان از نادیده گرفتن خود:
پدیده «خودبیگانگی» در روانشناسی وجودی: وقتی نیازهای اصیل خود را سرکوب میکنیم، ذهن برای جلب توجه، ناراحتی را به محرک بیرونی فرافکنی میکند. این فرافکنی سپر روانی است تا خشم معطوف به خویش تحملپذیر شود. آیا دلخوریهای امروزت نقشه نیازهای نادیدهگرفتهات هستند؟
راهکار:
این جمله لایهی زیرین دلخوری را نشان میدهد: آنچه «او/آنها» نامیده میشود، گاهی فقط آخرین جرقهی یک آتش قدیمیتر است؛ آتش فاصله گرفتن از خویش. به جای تمرکز روی محرک بیرونی، میتوان از خود پرسید: «کدام بخش من مدتهاست صدایش شنیده نشده؟» پاسخ همین سؤال، قطبنمای بازگشت است.