مهربان با دیگران، بیرحم با خود: پارادوکس خودانتقادی:
تحقیقات کریستین نف (متخصص خودشفقتی) نشان میدهد افرادی که به دیگران بسیار مهرباناند، اغلب با «منتقد درونی» شدیدتری مواجهاند. این منتقد ریشه در کمالگرایی و ترس از شکست دارد—سیستمی که ما را مجبور میکند استانداردهایی غیرواقعی برای خود تعیین کنیم. نکتهٔ جالب: مغز ما هنگام انتقاد از خود، همان نواحی مرتبط با تهدید (آمیگدال) را فعال میکند، در حالی که شفقت به خود، سیستم آرامشبخش (اکسیتوسین) را تقویت میکند. آیا میتوان مهربانی را بدون ترس از سستشدن به درون گسترش داد؟
راهکار:
این پارادوکس نشان میدهد که مهربانی به دیگران گاهی پوششی برای بیمهربانی به خود است. شاید ریشه در این باور ناخودآگاه دارد که «خود من لیاقت مهربانی ندارد». کارل راجرز میگفت: «تنها زمانی میتوانیم دیگران را بپذیریم که خود را پذیرفته باشیم.»