چرا آدمها ستاره‌ها را به ماهشان ترجیح می‌دهند؟:
در اخترفیزیک، ماه درخشان‌ترین جرم آسمان شب است اما چون نزدیک است، سطحش پر از دهانه و نقص دیده میشود؛ ستاره‌ها فقط نقطه‌های نورانی دورند. روان‌شناسان به این «خطای فاصله» می‌گویند: مغز برای چیزهای دور، جذابیت خیالی می‌سازد و برای چیزهای نزدیک، عیب‌ها را بزرگ‌نمایی می‌کند. جالب اینجاست که نور ستاره‌ها متعلق به گذشته است؛ شاید بعضی‌شان الان دیگر وجود ندارند.
راهکار:
از دید نجوم، ماه تنها قمر زمین است و با وجود دهانه‌هایش، جزر و مد و نور شب را می‌سازد؛ ستاره‌ها خیره‌کننده‌اند اما میلیون‌ها سال نوری دورند. نزدیکی یعنی دیدن کامل یک موجود با همه عیب‌ها؛ دوری یعنی پر کردن خیال با یک نقطه نورانی. شاید عده‌ای ستاره‌ها را ترجیح می‌دهند چون هنوز به ماه نرسیده‌اند.