اسراف در دوست داشتن خدا؛ نگاهی عرفانی به شهادت:
در الهیات عرفانی، «عشق» بالاترین شکل مصرف انرژی روحانی است و «اسراف» در آن نه تبذیر، که کمال است. این پارادوکس شبیه به مفهوم «مرگ در عشق» است که در اشعار مولانا دیده میشود، جایی که فنای نفس شرط بقای روح میشود. آیا این تعریف، شهادت را از یک حادثه به یک فرآیند درونی تبدیل نمیکند؟
راهکار:
برای گسترش این ایده، میتوانید به اشعار عرفانی شاعرانی مانند حافظ یا مولوی که از «اسراف در عشق» و «شرابِ عشق» سخن میگویند، مراجعه کنید. این نگاه، مفهوم جهاد و شهادت را از حیطهی فیزیکی به حیطهی معنوی و عرفانی پیوند میزند.