حس ناکافی بودن و افکار خودکشی؛ چرا ذهن ما را گروگان می‌گیرد؟:
دردِ طردشدگی فقط استعاره نیست؛ fMRI نشان می‌دهد همان مناطقی از مغز که در درد فیزیکی فعال می‌شوند—سینگولیت قدامی پشتی و اینسولای قدامی—هنگام احساس بی‌ارزشی و تنهایی نیز روشن می‌شوند. جالب‌تر اینکه مغز ما در پیش‌بینی قضاوت دیگران خطای منفی دارد و معمولاً فکر می‌کند دیگران ما را بدتر از آنچه واقعاً می‌بینند، ارزیابی می‌کنند. این یعنی بخشی از این حس، خطای محاسباتی مغز است، نه واقعیت. اگر درد اجتماعی مثل درد جسمی است، چرا برای آن مسکن روانی جدی نمی‌گیریم؟
راهکار:
این حس‌ها اغلب نتیجهٔ خطای شناختی «ذهن‌خوانی منفی» و «فاجعه‌سازی» است؛ یعنی مغز نبودن شواهد را به‌عنوان شواهد اضافی‌بودن تفسیر می‌کند. در واقع این یک زنگ خطر برای نیاز به مراقبت است، نه حکم نهایی درباره ارزش آدم. روایت را می‌توان از «من اضافی‌ام» به «مغزم در حالت هشدار کاذب است» تغییر داد تا فضا برای کمک‌گرفتن باز شود.