بی معنایی زندگی

حال تاسیان و بی معنایی زندگی:

معنای زندگی در دل آینده نامعلوم:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد مغز انسان برای پیش‌بینی و کنترل ساخته شده، و عدم قطعیت واقعاً بخشی از مدار اضطراب را فعال می‌کند. اما نکته جالب: همین عدم قطعیت است که به ما اجازهٔ انتخاب و خلق معنا را می‌دهد – گورخرها چون آینده‌ای نامعلوم ندارند، زندگی‌شان تکراری و بی‌معناست. آیا حاضرید قطعیت را با معنا عوض کنید؟

راهکار:

این حس پوچی و نامعلومی دقیقاً همان جایی است که فلسفهٔ اگزیستانسیالیسم شروع می‌شود: به جای فرار از آن، می‌توانی معنای زندگی را خودت خلق کنی. هر قدم کوچک در مسیر ارزش‌هایت، قطعه‌ای از معناست.

زمانی که روح از جسم جدا می‌شود و تو فقط یک عدد نیستی:

این حس گسست، در روانشناسی «عدم یکپارچگی خود» نامیده می‌شود. جالب است که در فیزیک کوانتوم، مفهوم «درهم‌تنیدگی» نشان می‌دهد ذرات حتی پس از جدایی فیزیکی همچنان به‌طور غیرمحلی به هم مرتبط‌اند. آیا این تناقض زیبایی بین احساس انفصال درونی و پیوند ناگسستنی در بنیاد جهان نیست؟

راهکار:

این حس گسست عمیق، یادآور مفهوم «ازخودبیگانگی» در فلسفه‌ی اگزیستانسیالیست است؛ جایی که فرد ارتباط اصیل خود با وجودش را از دست می‌دهد. شاید نوشتن یا بیان جزئیات این «عدد نبودن» بتواند اولین قدم برای تعریف دوباره‌ی «خود» باشد.

زندگی مثل شمردن ستاره‌ها بی‌معنی است:

زندگی کردنی در کار نیست:

دلیل وجود و ناتوانی در زندگی: