فنا و نیستی

پوچی زندگی و بن‌بستِ ساختن‌ها در خاک بی‌بیان:

در فیزیک، آنتروپی می‌گوید هر نظمی دیر یا زود به بی‌نظمی می‌رسد؛ اما مغز برای تحملِ این زوال، آن را به روایت و شعر تبدیل می‌کند. قدیمی‌ترین دفن‌های آیینی انسان، حدود ۱۰۰ هزار سال پیش، مردگان را با گل و اشیا بدرقه می‌کردند؛ یعنی پیش از خط، سوگ را ساختیم تا خاک بی‌بیان شود. آیا شعر، دفنِ منظمِ نیستی است؟

راهکار:

اگر پایان همه‌چیز را به خاکِ بی‌بیان می‌برد، ارزش در ماندنِ بنا نیست؛ در خودِ لحظه‌ی ساختن است. مثل ردّ دست روی شن: خودِ کشیدن، پیش از پاک‌شدن، معنا را می‌سازد.