آدم درستی که زمانش نادرست است:
روانشناسی میگوید «عدم تطابق زمانی» در روابط، ریشه در تفاوت «سبک دلبستگی» و «مراحل رشد عاطفی» افراد دارد. یکی ممکن است از سبک «ایمن» برخوردار باشد و آماده صمیمیت، درحالی که دیگری در سبک «اجتنابی» یا مرحله «تکزیستی عاطفی» مانده. پرسش: آیا انتظار برای تغییر دیگری، نوعی سرمایهگذاری عاطفی بر یک خیال است؟
راهکار:
این وضعیت کلاسیک «آدم درست در زمان نادرست» است. به جای تمرکز بر آمادهنبودن او، میتوانی انرژیات را روی این بگذاری که آیا این انتظار، تو را از دیدن فرصتهای جدید با افراد دیگر که *هماکنون* آمادهاند، بازمیدارد؟