همیشه بخشی از آدم جایی جا میماند آدم میرود اما بخش بزرگی از او جا میماند زیر درختانی در اتاقی یا در چشم های عابری آدم نمیداند چه گم کرده است همیشه بخشی از او نیست!️
«مگر قلم کنید وگرنه؛ این دستهایِ شکسته روزی پا میگیرند... دوباره در سرهایِ شکسته شور میافتد دوباره از دلهای شکسته شعر میبارد ... ای وایِ جان ما! چه بی دریغ و بیخیال شکسته و بستیدمان! راستی را؛ سرشکسته نیستید؟! از این همه شکستن و بستن؟ ای وایِ جانتان! شما کیستید..!»