زندگی بعد از از دست دادن؛ چطور ادامه پیدا میکند؟:
پدیدهی «سوگیری ایمنی روانی» نشان میدهد انسانها قدرت سازگاری خود را دستکم میگیرند؛ پس از فقدان، سطح شادی معمولاً طی ۳ تا ۶ ماه به خط پایه برمیگردد. حتی مطالعه روی افرادی که دچار قطع نخاع شدهاند نشان داد شادی آنها پس از مدتی با افراد عادی تفاوت چندانی ندارد. ادامهی زندگی نه بهمعنای بیارزش بودن عاطفه، بلکه نتیجهی مکانیزم بقای مغز است. آیا به نظر شما این سازگاری تسلیبخش است یا تلخ؟
راهکار:
این جمله یک واقعیت روانی را بیان میکند: ظرفیت سازگاری انسان از عمق وابستگی او کم نمیکند. ادامهی زندگی یعنی التیام، نه فراموشی.