حسرت آرزوهای برآورده نشده و ریشه روانی آن:
آیا میدانستی نوروساینس میگوید «حسرت» در واقع فعالسازی همان مدارهای مغزی لذتجویی است، اما با یک تگ «از دست رفته»؟ یعنی وقتی آرزویی به حسرت تبدیل میشود، مغز هنوز دوپامین را آزاد میکند ولی با مدار «پشیمانی» قاطی میکند. نتیجه: یک درد شیمیایی که انگار تکرار میشود. به نظرتان این یعنی ما واقعاً دلتنگ خودِ آرزو نیستیم، بلکه دلتنگ پاداشی هستیم که مغزمان مدام نویدش را میداد؟
راهکار:
اگر بخواهیم این حس را علمیتر ببینیم: تحقیقات نشان میدهد ذهن ما حسرتها را بیش از موفقیتها به خاطر میسپارد (سوگیری منفی). برای کاهش وزن این حسرتها، میتوانی هر شب یک «خاطره شیرین از گذشته» را بنویسی تا تعادل عاطفی ایجاد شود. نه برای انکار، بلکه برای بازنویسی روایت.