چرا زمان درد را فراموش نمیکند، فقط عادت میکنیم:
دقیقاً بر اساس مکانیسم «habituation» یا خوگیری عصبی: سیستم لیمبیک مغز پس از مواجههی مکرر با یک محرک منفی، پاسخ هیجانی را کاهش میدهد — نه اینکه محرک را پاک کند. جالب است بدانید چشم انسان برای تطابق با تاریکی نیاز به حدود ۳۰ دقیقه دارد، اما مغز برای عادت به یک درد عاطفی شدید گاه ماهها زمان میخواهد. این تفاوت به خاطر این است که حافظهی عاطفی مستقیماً به آمیگدال وصل است و به سادگی «محو» نمیشود. سؤال برای شما: آیا این عادت کردن، شکلی از انعطافپذیری است یا نوعی بیحسی انتخابی؟
راهکار:
این نگاه به «عادت به تاریکی» یادآور پدیدهای به نام «نوروپلاستیسیتی» است: مغز در واکنش به محرکهای تکراری، مدارهای عصبی جدید میسازد. اگر این فرآیند را آگاهانه برای بازتعریف خاطرات تلخ به کار بگیریم (مثلاً از طریق بازنویسی ذهنی یا مواجهه تدریجی)، میتوانیم از مرحله «تحمل» به «دگردیسی» برسیم.