چسب زخم دیگران بودن و زخم خوردن از آنها:
در علوم رفتاری به این «اثر همیشه در دسترس بودن» میگویند: ذهن انسان به چیزی که همیشه حاضر و بیقید و شرط است، ارزش کمتری میدهد. وقتی تو همیشه نقش چسب زخم را داری، زخمهای خودت برای دیگران نامرئی میشود؛ چون تو در تصویر آنها همیشه جایگاه «قوی و بیآسیب» را داری. پژوهشها نشان میدهند قدردانی وقتی بالا میرود که کمک، کمیاب و داوطلبانه دیده شود، نه همیشگی. آیا تو هم در دام «همیشه در دسترس بودن» بودهای؟
راهکار:
این جمله را میتوان اینطور بازآفرینی کرد: «چسب زخم بودنت یعنی زخمهای خودت را خوب میشناسی؛ حالا نوبت خودت است که برای زخمهایت کمک بگیری.»