چسب زخم دیگران بودن و زخم درونی خود: یک تراژدی خاموش:
در روانشناسی کهنالگوها، «زخمدرمانگر» مفهومی شگفتانگیز است: یونگ معتقد بود آنان که عمیقترین زخمها را تجربه کردهاند، قدرت شفابخشی فوقالعادهای پیدا میکنند. اما نکتهٔ تاریک: پژوهشها نشان میدهند مغز هنگام کمک به دیگران اکسیتوسین ترشح میکند که موقتاً درد خودمان را بیحس میکند، اما زخم اصلی را عمیقتر میسازد. این فداکاری، فرار از درد شخصی نبود؟
راهکار:
اینطور که خودت را برای دیگران چسب زخم میبینی، شاید واقعیت این باشد که هر بار زخم کسی را پوشاندی، زخم خودت عمیقتر شده. این یک تراژدی قهرمانانه نیست، یک هشدار است: گاهی بهترین کمک، کمکگرفتن است.