جستجو کنید..موضوع
نوع فیلترفیلتر
بهترزبان
بهترترتیب

انتظار بیجا از آدمها

3 پست
متن های انتظار بیجا از آدمها / بهترین متن انتظار بیجا از آدمها [پیشنهادی]
همه فیلتر
همه زبان
بهترین ترتیب
گاهی‌دلت‌ازکسایی‌میگیره‌که‌فکرمیکردی باتمام‌آدم‌های‌کنارت‌فرق‌داره ‌.. :)️💔🙂️
4.3
غمگین تنهایی دلخوری از آدم‌ها ناامیدی از اطرافیان اعتماد به آدمها انتظار بیجا از آدمها
مغز آدمها را با «اثر هاله» قضاوت میکند: یک ویژگی م...

دلخوری از کسی که فکر میکردی فرق دارد:

مغز آدمها را با «اثر هاله» قضاوت میکند: یک ویژگی مثبت باعث میشود بقیهی نقصهایش را نبینیم. وقتی همان آدم اشتباه میکند، مغز «خطای پیشبینی» ثبت میکند و همان مدارهای درد فیزیکی فعال میشوند؛ برای همین دلخوری واقعاً درد دارد، نه فقط حرف.

راهکار:

شاید آن آدم فرق نمیکرد؛ انتظار تو بود که تصویرش را کشیده بود. حالا که تصویر شکسته، میتوانی نسخهی واقعی او را جدا از رویاهایت ببینی؛ همین شروعِ آزادی است.

از بعضی آدما زیاد انتظار داری چون خودت حاضری براشون خیلی کارا کنی ... :)️
3.9
فلسفی روانشناسی توقع از دیگران محبت یکطرفه انتظار بیجا از آدمها حساب و کتاب محبت
در روان‌شناسی اجتماعی به این «خطای هم‌دلی خودمحور»...

چرا از دیگران توقع داریم؟ حساب و کتاب محبت:

در روان‌شناسی اجتماعی به این «خطای هم‌دلی خودمحور» می‌گویند: ذهن ناخودآگاه فرض می‌کند دیگران ارزش‌گذاری عاطفی مشابه ما دارند. آزمایش‌ها نشان می‌دهد افراد پس از فداکاری، به‌طور خودکار «دفتر کل ذهنی» باز می‌کنند و انتظار تسویه دارند؛ اما طرف مقابل اغلب حتی از قرارداد بی‌خبر است. مغز ما سرمایه‌گذاری عاطفی را مثل پول ثبت می‌کند، ولی نرخ تبدیل محبت در مغز هر کس متفاوت است.

راهکار:

از لنز اقتصاد رفتاری: تو با ارز محبت خودت سرمایه‌گذاری می‌کنی و صورت حساب ذهنی باز می‌کنی، اما طرف مقابل حتی از نرخ تبدیل ارز تو خبر ندارد. آدم‌ها قرارداد نانوشته‌ی تو را امضا نکرده‌اند؛ توقع نقشه‌ی دل توست، نه بدهی آن‌ها.

نصب برنامه اندروید تاوبیو
همیشه از آدمایی زخم میخوری
که همیشه واسشون چسب زخم بودی!️
2.3
غمگین روانشناسی چسب زخم دیگران بودن ناسپاسی آدم‌ها انتظار بیجا از آدمها زخم خوردن از آدمها
در علوم رفتاری به این «اثر همیشه در دسترس بودن» می...

چسب زخم دیگران بودن و زخم خوردن از آنها:

در علوم رفتاری به این «اثر همیشه در دسترس بودن» میگویند: ذهن انسان به چیزی که همیشه حاضر و بیقید و شرط است، ارزش کمتری میدهد. وقتی تو همیشه نقش چسب زخم را داری، زخمهای خودت برای دیگران نامرئی میشود؛ چون تو در تصویر آنها همیشه جایگاه «قوی و بیآسیب» را داری. پژوهشها نشان میدهند قدردانی وقتی بالا میرود که کمک، کمیاب و داوطلبانه دیده شود، نه همیشگی. آیا تو هم در دام «همیشه در دسترس بودن» بودهای؟

راهکار:

این جمله را میتوان اینطور بازآفرینی کرد: «چسب زخم بودنت یعنی زخمهای خودت را خوب میشناسی؛ حالا نوبت خودت است که برای زخمهایت کمک بگیری.»

مشابه ها