شمشیری که برای دیگران برداشتم، آخر خودم را زخمی کرد:
در روانشناسی به این «پارادوکس ناجی» میگویند: کسی که برای دیگران شمشیر میزند، آن شمشیر را بخشی از هویت خودش میکند و وقتی جامعه قدر او را نمیداند، شمشیر به سمت صاحبش برمیگردد. پژوهشهای روابط بینفردی نشان میدهند ذهن انسان ایثار بیمرز را گاهی بهعنوان ضعف رمزگذاری میکند و همین، احتمال ضربه خوردن از همان ابزار را بالا میبرد. آیا تا به حال حس کردهای سلاحی که برای کسی به دست گرفتی، علیه خودت استفاده شده؟
راهکار:
بازنویسی: تو از شمشیرت زخمی شدی، اما همین شمشیر ثابت میکند در جایی که دیگران پشتت را خالی کردند، جلو ایستادهای. زخم تو نشانهی شکست نیست؛ نشانهی این است که هنوز هم انتخاب کردی برای کسی بجنگی، حتی اگر آن کسی قدر ندانست. فقط کافی است دستهی شمشیر را دیگر به دستِ هر کسی نسپاری.