توقع بی جا

بیشتر از لیاقتتون توقع داشتید:

توقع و اعصاب؛ پارادوکس روزمره‌ای که همه می‌شناسیم:

یک حقیقت جالب: در روانشناسی به این «خطای اسنادی بنیادین» می‌گویند – یعنی توانایی‌های دیگران را دست کم می‌گیریم اما توقعمون از صبرشون از حد ما بالاتر است. جالب‌تر اینکه مغز ما برای توجیه این نابرابری، یک مکانیسم دفاعی به اسم «دوبرابر استاندارد» ایجاد می‌کند. سوال اینجاست: اگر همه اعصاب ندارند، پس چرا هنوز انتظار داریم کسی باشد که داشته باشد؟

راهکار:

این پارادوکس رو می‌شه به یه بازی ذهنی تبدیل کرد: دفعه بعد که از کسی انتظار داری آرامش داشته باشه، از خودت بپرس چند درصد از اعصاب خودت رو حاضر می‌شی برای همون شخص خرج کنی؟

طنز: سطل آشغالی که فکر می‌کنه گاوصندوقه!:

پدیده‌ای به نام «اثر دانینگ-کروگر» اینجا خودش رو نشون میده: افراد نالایق معمولاً توانایی‌هاشون رو خیلی بالاتر از حد واقعی می‌بینن، درست مثل همین سطل آشغال که با کمی بها دادن، خودش رو گاوصندوق فرض می‌کنه. جالبه که این سوگیری شناختی توی محیط کار و روابط هم کاملاً قابل مشاهده‌ست. تا حالا شده کسی رو ببینید که با یه ذره توجه، دچار چنین توهمی بشه؟

راهکار:

این بیت شوخ‌طبعانه رو میشه به قانون «بازخورد کاذب» تعمیم داد: هر چی بیشتر به یه چیز بی‌ارزش توجه کنی، انتظارش از خودش بیشتر میشه. یه نکته عملی: برای جلوگیری از این توهم، ارزش واقعی هر چیز رو با معیارهای عینی بسنج، نه با میزان توجه‌ای که بهش می‌دی.

توقع بی جا و نداشتن لیاقت: نقدی روانشناختی:

آیا می‌دانستید مغز انسان در ارزیابی دیگران دچار «سوگیری خودخدمتی» می‌شود؟ یعنی نقص‌های خود را به عوامل بیرونی نسبت می‌دهد و از دیگران کمال می‌خواهد. تحقیقات نشان داده افراد با عزت نفس پایین، توقع‌های غیرواقعی از اطرافیان دارند تا کمبود خود را جبران کنند. سوال: چه طور می‌توان این چرخه را شکست؟

راهکار:

این جمله به پدیده‌ی «فرافکنی» اشاره دارد: معمولاً افرادی که بیش از حد از دیگران توقع دارند، ناخودآگاه ضعف‌های خود را نادیده می‌گیرند. یک راهکار روان‌شناختی این است: لیست انتظارات خود از دیگران را بنویسید و ببینید خودتان چقدر به آن‌ها پایبندید.

طنز تلخ یک توقع نابجا در رابطه:

در روانشناسی، این استدلال نمونه‌ای کلاسیک از «مغالطه هزینه‌ی هدر رفته» است: چون برای چیزی (زمان/احساس) هزینه کرده‌ایم، باید به آن ادامه دهیم، حتی اگر آسیب‌زا باشد. مغز ما غرق‌شدن در یک رابطه‌ی ناسالم را توجیه می‌کند تا باور کند هزینه‌هایش بیهوده نبوده‌اند. آیا تا به حال در دام این توجیه افتاده‌اید؟

راهکار:

این جمله یک «قیاس معیوب» است؛ مثل این می‌ماند که بگوییم «چون برایت غذا پختم، حق داری از بیمزه بودنش شکایت نکنی». در روابط، فداکاری یک طرف، مجوز بی‌مسئولیتی طرف دیگر نیست. شاید بهتر است به جای این قیاس، مستقیم در مورد انتظارات و احساسات صحبت کنید.

توقع و لیاقتت با هم جور در نمیاد:

شما لیاقت این همه توقع را ندارید: