جستجو کنید..موضوع
نوع فیلترفیلتر
بهترزبان
بهترترتیب

سرخوردگی از آدم‌ها

3 پست
متن های سرخوردگی از آدم‌ها / بهترین متن سرخوردگی از آدم‌ها [پیشنهادی]
همه فیلتر
همه زبان
بهترین ترتیب
تقصیرِخودمه؛خیلےجدے‌گرفتم،
حرفارو،قولارو،آدمارو،حتےدنیارو...️
4.7
غمگین فلسفی جدی گرفتن زندگی سرخوردگی از آدم‌ها قول و قرار تقصیر خودم است
خطای «شخصی‌سازی» در روان‌شناسی شناختی، رویدادهای ب...

تقصیر خودم است؛ وقتی همه‌چیز را جدی گرفتم:

خطای «شخصی‌سازی» در روان‌شناسی شناختی، رویدادهای بیرونی را به «تقصیر من بود» ترجمه می‌کند تا مغز حس کنترل را حفظ کند. نشخوارِ سرزنش خود، کورتیزول را بالا و انعطاف ذهنی را پایین می‌آورد. نوشتن واقعیت‌های قابل‌کنترل، این چرخه را می‌شکند.

راهکار:

جدیت زیاد نشانهٔ عمق است، نه همیشه خطا. می‌توان همان حساسیت را نگه داشت و انتظار را از «همه‌چیز و همه‌کس» به «چیزها و آدم‌های مشخص» محدود کرد؛ قول‌ها را با عمل بسنج و برای دنیا هم کمی سبک‌بالی کنار بگذار.

چیزی که شکست، اعتمادم نبود؛ تصویری بود که از آدم‌ها ساخته بودم.🚯️
4.3
روانشناسی فلسفی سرخوردگی از آدم‌ها شکستن تصویر ذهنی واقعیت انسان‌ها انتظار از مردم
روانشناسی «آرمانیسازی» را اینطور توضیح میدهد: ذهن ...

شکستن تصویر ذهنی از آدمها؛ نه فروپاشی اعتماد:

روانشناسی «آرمانیسازی» را اینطور توضیح میدهد: ذهن برای کاهش پیچیدگی، از هر انسان یک تصویر یکپارچه میسازد. وقتی واقعیت با آن تصویر ناهمخوان شود، فروپاشی نه در اعتماد، بلکه در «بازنمایی ذهنی» رخ میدهد. مغز حتی خاطره را هر بار بازنویسی میکند؛ پس تصویر شکسته، اغلب نسخهای قدیمی از یک انتظار است، نه حقیقت طرف مقابل.

راهکار:

تصویر آرمانی از آدمها مثل قابی است که خودمان کشیدهایم؛ وقتی ترک میخورد، فاصله انتظار و واقعیت آشکار میشود. اعتماد اگر بر دیدن انسان واقعی بنا شود، از اعتماد به یک نقاشی بینقص مقاومتر است.

نصب برنامه اندروید تاوبیو
تقصیر خودمونه ؛ خیلی جدی میگیریم حرف هارو، قول هارو، آدم هارو
حتى دنيا رو ....️
3.8
غمگین روانشناسی شکستن قول و قرار سرخوردگی از آدم‌ها توقع بیجا از دیگران جدی گرفتن حرف دیگران
مغز شنیدن قول را مثل دریافت پاداش واقعی پردازش می‌...

چرا جدی گرفتن حرف‌ها و قول‌ها ما را ناامید می‌کند؟:

مغز شنیدن قول را مثل دریافت پاداش واقعی پردازش می‌کند؛ مطالعات تصویربرداری نشان می‌دهد قولِ قطعی، مدار پاداش مغز را تقریباً شبیه پول نقد فعال می‌کند. برای همین وقتی قول می‌شکند، واکنش عصبی به بی‌عدالتی شبیه درد فیزیکی است. ما نه‌تنها آدم‌ها را جدی می‌گیریم، بلکه بدنمان قرارداد اجتماعی را پیشاپیش به حساب می‌گذارد؛ به همین دلیل ناامیدی از آدم‌ها از جنس محاسبه‌ی زیستی است، نه ضعف شخصیتی.

راهکار:

شاید جدی گرفتن حرف‌ها و قول‌ها اشتباه نباشد؛ اشتباه این است که آن‌ها را تضمین‌شده می‌بینیم. آدم‌ها اغلب نسخه‌ی لحظه‌ای خودشان حرف می‌زنند، نه نسخه‌ی آینده‌شان.

مشابه ها