تقصیر خودم است

تقصیر خودم است؛ وقتی همه‌چیز را جدی گرفتم:

خطای «شخصی‌سازی» در روان‌شناسی شناختی، رویدادهای بیرونی را به «تقصیر من بود» ترجمه می‌کند تا مغز حس کنترل را حفظ کند. نشخوارِ سرزنش خود، کورتیزول را بالا و انعطاف ذهنی را پایین می‌آورد. نوشتن واقعیت‌های قابل‌کنترل، این چرخه را می‌شکند.

راهکار:

جدیت زیاد نشانهٔ عمق است، نه همیشه خطا. می‌توان همان حساسیت را نگه داشت و انتظار را از «همه‌چیز و همه‌کس» به «چیزها و آدم‌های مشخص» محدود کرد؛ قول‌ها را با عمل بسنج و برای دنیا هم کمی سبک‌بالی کنار بگذار.