آیا آدم خوب واقعاً وجود دارد؟ نگاهی به خوبی در انسانها:
در آزمایش معروف «زندان استنفورد» افراد عادی در نقش زندانبان، ظرف چند روز به بدترین شکل رفتار کردند. اما پژوهشهای جدید نشان میدهد ۷۰٪ مردم در موقعیتهای بحرانی، کمک میکنند نه ضربه. پس «خوبی» شاید یک پتانسیل خفته باشد که شرایط بیدارش میکند، نه یک برچسب ثابت. آیا ما هم در لحظه تصمیم، خوب را انتخاب میکنیم؟
راهکار:
این دیدگاه یادآور «خطای بنیادین اسناد» در روانشناسی است: ما رفتار دیگران را به شخصیت بدشان نسبت میدهیم، اما رفتار خودمان را به شرایط. شاید «آدم خوب» نسبی باشد نه مطلق؛ همین که کسی سعی میکند کمتر عوضی باشد، خودش خوبی است.