جدی گرفتن حرف دیگران

چرا جدی گرفتن حرف‌ها و قول‌ها ما را ناامید می‌کند؟:

مغز شنیدن قول را مثل دریافت پاداش واقعی پردازش می‌کند؛ مطالعات تصویربرداری نشان می‌دهد قولِ قطعی، مدار پاداش مغز را تقریباً شبیه پول نقد فعال می‌کند. برای همین وقتی قول می‌شکند، واکنش عصبی به بی‌عدالتی شبیه درد فیزیکی است. ما نه‌تنها آدم‌ها را جدی می‌گیریم، بلکه بدنمان قرارداد اجتماعی را پیشاپیش به حساب می‌گذارد؛ به همین دلیل ناامیدی از آدم‌ها از جنس محاسبه‌ی زیستی است، نه ضعف شخصیتی.

راهکار:

شاید جدی گرفتن حرف‌ها و قول‌ها اشتباه نباشد؛ اشتباه این است که آن‌ها را تضمین‌شده می‌بینیم. آدم‌ها اغلب نسخه‌ی لحظه‌ای خودشان حرف می‌زنند، نه نسخه‌ی آینده‌شان.