پشیمانی از شروع: چرا اگر پایان را میدانستیم آغاز نمیکردیم؟:
از نظر عصبشناسی، مغز ما در تلهٔ «سوگیری پَسنگری» میافتد: پس از دانستن نتیجه، فکر میکنیم از ابتدا قابل پیشبینی بوده است. در آزمایشها، افراد پس از شنیدن یک داستان و مطلع شدن از پایان، احتمال پیشبینی آن را ۲۰ تا ۳۰ درصد بالاتر تخمین میزنند. این خطا، حس پشیمانی را چند برابر میکند، در حالی که در لحظهٔ شروع، واقعاً آینده تیره و تار و چندوجهی بوده است.
راهکار:
نفهمیدن پایان، نه یک نقص، که موهبتی برای شجاعت ورزیدن در شروع است. ذهن ما پس از وقوع هر چیز، آن را اجتنابناپذیر میبیند، اما حقیقت این است که مسیر همیشه باز و نامعلوم است و دقیقاً در همین ابهام، اصیلترین انتخابها شکل میگیرند.