برنگرد به خانه‌ای که آتش گرفته؛ ترک رابطه سمی:
در روانشناسی، پدیده‌ی «ترجیح رنج آشنا» می‌گوید مغز انسان تهدیدهای قابل پیش‌بینی را امن‌تر از ابهام بیرون ارزیابی می‌کند؛ چون آمیگدال برای خطر شناخته‌شده الگوی مقابله دارد. آتشِ خانه‌ای که در آن مانده‌ای، نورون‌های دوپامین را با چرخه‌ی متناوب نوازش و آسیب شرطی می‌کند؛ دقیقاً مثل قمار. سرمای بیرون فقط چند دقیقه ناراحتی دارد، ولی سوختن تدریجی هویت، بدون هشدار درد، خاکسترت می‌کند.
راهکار:
اینجا «سرما» استعاره‌ی تنهاییِ بعد از رفتنه؛ ناخوشایند اما موقت. اما «آتش» رابطه‌ای‌ست که گرمای کاذبش هویت را خاکستر می‌کند. جالب اینجاست که آدمی تحمل سرما را بلد است، فقط چند دقیقه اول ترسناک است؛ در حالی که سوختن تدریجی هیچ هشداری ندارد.