مرگ و یادگار

شعر درباره مرگ و سنگ قبر یادگار:

شعر غمگین درباره‌ی مرگ و خاطرات جاودان:

آیا می‌دانستی مغز انسان در سوگ، ماده‌ای شیمیایی به نام «آدرنوکورتیکوتروپین» ترشح می‌کند که باعث می‌شود خاطرات متوفی بسیار واضح‌تر از لحظات عادی ثبت شوند؟ به همین دلیل است که یک عکس یا قبر می‌تواند «دنیای تو» شود – نه به خاطر عرفان، بلکه به خاطر نوروپلاستیسیته. چه می‌شود اگر این مکانیسم مغزی در طول زندگی برای ساختن معابد از لحظات خوش استفاده کنیم؟

راهکار:

این متن یادآور فرآیند «سوگ پیش‌بینی شده» در روانشناسی است؛ جایی که ذهن برای از دست دادن آماده می‌شود. اگر به دنبال گسترش这个概念 هستی، می‌توانی به «آیین‌های سوگواری در فرهنگ‌های مختلف» نگاه کنی.

فراموشی تا روز کفن - شعری از دلتنگی:

آیا می‌دانید مغز انسان برای فراموشی عمدی یک خاطره، نیاز به تلاش آگاهانه دارد و هر بار که وعده‌ی فراموشی را تکرار می‌کنید، آن خاطره قوی‌تر ثبت می‌شود؟ این پدیده 'اثر برگشتی' یا Ironic Process Theory نام دارد. آیا تا به حال سعی کرده‌اید چیزی را فراموش کنید و بیشتر به یادتان آمده؟

راهکار:

شاید این وعده‌ی فراموشی در حقیقت نشان‌دهنده‌ی عمق خاطره‌هاست؛ چون برای فراموشی باید تا مرگ صبر کرد. به‌جای فراموشی، بگذار خاطره‌ها بی‌آزار شوند.