معبد دنج مزار: خاطرهای که سنگ قبر عشق میشود:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد که مغز انسان هنگام سوگ، همان نواحی فعال در عشق را روشن میکند. یعنی از نظر شیمیایی، «داغدیدگی» و «عاشق شدن» یکساناند. نکته عجیبتر: تصور سنگ قبر معشوق، سطح اکسی توسین (هورمون پیوند) را در بدن افزایش میدهد. آیا این شعر در واقع نقشهای عصبی برای زنده نگه داشتن عشق از طریق مرگ نیست؟
راهکار:
این شعر یک بازنمایی ادبی از مکانیسم دفاعی «بازگشت به عشق پس از فقدان» است. روانشناسان بالینی به این پدیده «جاودانگی خاطره» میگویند: مغز برای کنار آمدن با مرگ، معشوق را به یک نماد ماندگار تبدیل میکند. پیشنهاد میکنم اگر این حس را تجربه میکنی، یک «جعبه خاطره» فیزیکی بسازی؛ عکسها، یادداشتها و اشیای کوچک را در آن بگذار و هر سال مرورش کن. این کار از ایدهآلسازی افراطی جلوگیری و خاطره را واقعیتر نگه میدارد.