متن فلسفی مرگ

مرگ و خاطرات: من می‌روم، خاطرات می‌مانند:

پارادوکس خاطره: مغز، خاطره را مثل فایل ویدئویی پخش نمی‌کند؛ هر یادآوری، آن را از نو می‌سازد و با احساس فعلی بازنویسی می‌کند. پس «تو» در خاطرات دیگران ثابت نمی‌ماند؛ نسخه‌ای سیال است که هر بار با حالِ آن لحظه بازتولید می‌شود. شاید مرگ، پایانِ نسخه اصلی اما آغازِ بی‌نهایت نسخهٔ ذهنی است.

راهکار:

خاطرات نه باقی‌مانده‌های یک نفر، بلکه نسخه‌های بازنویسی‌شده‌ای هستند که دیگران هر بار با خودشان می‌سازند؛ تو در ذهن آن‌ها به شکلی زنده می‌مانی که خودت هرگز نمی‌توانی کنترلش کنی. پس «ماندن خاطرات» یعنی تکثیر نسخه‌هایی از تو در ذهن دیگران، نه نگه‌داشتن یک تصویر ثابت.

شعر درباره مرگ و سنگ قبر یادگار: