فراموشی تو در روز کفن؛ یک paradox عاشقانه:
جالب است بدانید مغز انسان در لحظات نزدیک به مرگ، دوپامین و سروتونین ترشح می‌کند که باعث توهمات شیرین و مرور زندگی می‌شود. اما آیا در آن لحظه واقعاً می‌توانی کسی را فراموش کنی؟ تحقیقات نشان داده خاطرات عاطفی در هیپوکامپ تا آخرین ثانیه فعال می‌مانند. شاید مرگ نه پایان یادآوری، بلکه اوج آن باشد. جامعه‌ی تاو، به نظر شما آیا می‌توان قبل از مرگ عمداً خاطره‌ای را پاک کرد؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک پارادوکس عمیق می‌آید: تو می‌گویی در مرگ فراموش می‌کنی، اما خودِ نوشتن این حرف یعنی تا لحظه‌ی آخر یادت هست. شاید واقعیت این است که حافظه‌ی ما حتی از مرگ هم فرار می‌کند—مطالعات عصب‌شناختی نشان داده خاطرات عاطفی قوی پس از مرگ فیزیکی در مغز بازماندگان بازنویسی می‌شود. پس شاید فراموشیِ واقعی وقتی است که هیچ کس دیگر برایت ننویسد.