مهم نیست گفتن

چرا «مهم نیست»های زندگی ما واقعاً مهم هستند؟:

در روان‌شناسی به این «شکاف اهمیت-توجه» می‌گویند: مغز ما برای صرفه‌جویی در انرژی، بیشتر محرک‌های روزمره را «بی‌اهمیت» برچسب می‌زند، اما همین محرک‌ها به‌مرور زیرساخت هویت و احساس امنیت ما را می‌سازند. مطالعات نشان می‌دهد آدم‌ها ۴۷٪ از ساعات بیداری را ذهن‌آگاهانه زندگی نمی‌کنند و همین «بی‌اهمیت»ها بعداً به پشیمانی یا خوشبختی مزمن تبدیل می‌شوند. به نظر شما چند بار «مهم نیست» گفته‌ایم که در واقع «خیلی مهم بود»؟

راهکار:

بازتعریف: شاید «مهم نیست»های زندگی درواقع «اهمیتِ ناخواسته» باشند؛ چیزهایی که چون کنترلشان از دست ما خارج است، ترجیح می‌دهیم بی‌اهمیت‌شان کنیم. اگر همین امروز یکی از همین موارد را با نام واقعی‌اش صدا بزنی، تازه می‌فهمی چقدر برایت وزن داشته.