مهم نیستهایی که مهماند؛ روانشناسی انکار روزمره:
در روانشناسی به این پدیده «اجتناب تجربهای» میگویند: هرچه بیشتر سعی کنی چیزی مهم نباشد، مغز آن را بهعنوان تهدید نشانهگذاری میکند و در پسزمینه فعال نگه میدارد. پژوهشها نشان میدهد سرکوب هیجان، ترشح کورتیزول را بالا میبرد و حافظه را دچار سوگیری میکند. برای همین «مهم نیست»های انباشته، ناگهان در قالب خشم، بیخوابی یا بیحوصلگی ظاهر میشوند. کدام «مهم نیست» تو از همه سنگینتر است؟
راهکار:
هر بار گفتی «مهم نیست»، در واقع مغزت برای فرار از درد، آن را به ناخودآگاه فرستاده؛ انباشت این «مهم نیست»ها بعداً به شکل اضطراب، بیخوابی یا خستگی مزمن برمیگردد. یک فهرست دونبشهای بساز: «مهم نیستهای واقعی» و «مهم نیستهای دروغین». مرز بین این دو معمولاً همان جایی است که زندگی واقعیات گم شده.