قلب را نشکنید، استخوان را بشکنید!:
از نظر عصبشناسی، درد عاطفی و درد فیزیکی در یک شبکه مشترک در مغز پردازش میشوند. مطالعات fMRI نشان میدهند که طرد شدن اجتماعی همان مناطق مغزی را فعال میکند که آسیب فیزیکی. پس شکستن قلب واقعاً «درد» میکشد. آیا این شباهت بیولوژیک، مسئولیت ما در قبال احساسات دیگران را بیشتر میکند؟
راهکار:
این متن احساسی را میتوان از زاویهای دیگر دید: شاید تمرکز بر «شکستن استخوان» به این اشاره دارد که آسیبهای فیزیکی (که اغلب قابل مشاهده و درمان هستند) گاهی از آسیبهای عاطفی نامرئی که التیامشان سختتر است، قابلقبولتر شمرده میشوند. این یک پارادوکس اجتماعی جالب است.