بیحسی عاطفی؛ وقتی لبخند زدن غریبه میشود:
در روانشناسی به این حالت «آنهدونیا» میگویند؛ مغز دیگر به محرکهای لذتبخش پاسخ نمیدهد، نه اینکه غم جای شادی را گرفته باشد. پژوهشها نشان میدهد قشر پیشپیشانی میتواند هیجان را مثل صدای پسزمینه کمولوم کند؛ همان چیزی که خنده را از «واکنش» به «یادآوری» تبدیل میکند. جالب است که در این خاموشی، بدن هنوز دنبال معناست، نه لذت. آیا خاموشی هم نوعی زبان است؟
راهکار:
این خاموشی لزوماً پایان خنده نیست؛ میتواند فیلتر مغز برای هیجانهای الکی باشد. وقتی لبخند غریبه میشود، شاید معیارهای درونی سختگیرتر شدهاند: چیزهایی که روزی سرگرم میکردند، دیگر روح را تازه نمیکنند. غم اینجا نه دشمن، بلکه نقشهای از مسیرهای نخنمای معناست.