«خوبم»؛ فرار از توضیح حال بد:
در روانشناسی به این «خوبمِ تدافعی» می‌گویند؛ نوعی سطح‌پوشی هیجانی که با فرسودگی و افزایش کورتیزول همراه است. مغز وقتی عبارت کوتاه جای روایت درد را بگیرد، آمیگدال آرام نمی‌گیرد؛ فقط مسیر بیان قفل می‌شود. همین «خوبم» گاهی نشانه‌ی اجتناب شناختی از پردازش هیجان است، نه بهبود حال.
راهکار:
این «خوبم» اغلب نه گزارش حال، که اعلام تعطیلی گفت‌وگوست؛ مرزی کوتاه برای وقتی انرژی روایت نیست. جایگزین دقیق‌ترش می‌تواند «الان حال گفتن ندارم» باشد؛ همان مرز را نگه می‌دارد، بی‌آنکه احساس را انکار کند یا توضیح علت را به گردن طرف مقابل بیندازد.