دلتنگی؛ دردی که درمان آن در پذیرش است:
دلتنگی (نوستالژی) یک پارادوکس عصبی است: همزمان مراکز پاداش و استرس مغز را فعال میکند. تحقیقات نشان داده که این حس به افزایش انسجام هویت و احساس تعلق کمک میکند. جالب اینجاست که دلتنگی اغلب با خاطراتی همراه است که حتی دقیق نیستند، اما مغز آنها را برای بقای روانی بازنویسی میکند. این یعنی 'دردی که التیام نمییابد' شاید دقیقاً همان چیزی باشد که ما را انسان نگه میدارد. نظر شما: آیا میشود دلتنگی را به یک نیروی مثبت تبدیل کرد؟
راهکار:
میتوان این جمله را از دیدگاه روانشناسی مثبت بازتعریف کرد: دلتنگی نشانهای از وجود عشق و خاطرات ارزشمند است، نه یک درد بیفایده. به جای تلاش برای درمان آن، میشود از دلتنگی به عنوان سکوی پرشی برای قدردانی از لحظات خوب گذشته استفاده کرد.