دعوای با خود

جنگ درونی: وقتی با خودت درگیر می‌شوی:

کارل یونگ این حالت را «سایه» می‌نامد: بخشی از شخصیت که فرد آن را نمی‌پذیرد و سرکوب می‌کند، اما در نهایت برای تکامل روانی باید با آن روبرو شود. آیا تا به حال نامه‌ای به آن بخش از خودت که با آن می‌جنگی نوشته‌ای؟

راهکار:

این حس تضاد درونی، که روانشناسان آن را «تعارض شناختی» می‌نامند، اغلب نشانه‌ای از رشد است. یک تمرین ساده: دو طرف این «جنگ» را روی کاغذ بنویسید و ببینید هر کدام چه نیازی را نمایندگی می‌کنند.

چطور با خودت دعوا داری و توقع داری همیشه مهربون باشم؟:

میدونی که مغز ما نمیتونه فرق بین دعوای درونی و دعوای واقعی با دیگران رو تشخیص بده؟ وقتی با خودت بد حرف میزنی، هورمون‌های استرس مثل وقتی ترشح میشن که کسی بهت توهین کنه. این یعنی برای اینکه بتونی با دیگران مهربون باشی، اول باید مدارهای عصبی مهربانی رو با خودت تمرین کنی. محققان میگن خودشفقتی (Self-Compassion) از خودعزت‌مهمتره چون نیازی به مقایسه نداره. آیا تا حالا شده به خاطر مهربون نبودن با خودت، با دیگران بی‌حوصلگی کنی؟

راهکار:

مهربانی مثل باتری گوشی میمونه، باید شارژ بشه. شاید طرف مقابل به جای توقع، بهتره بپرسه: «امروز چند درصد مهربونی داری؟»

عشق لعنتی: وقتی قاتل روحت را دوست داری:

در عصب‌شناسی، سیستم پاداش مغز در عشق وسواسی، دقیقاً مانند اعتیاد به کوکائین فعال می‌شود. دوپامین ناشی از «امید» به وصل، حتی با وجود رنجِ قطع، شما را در چرخه‌ای معیوب نگه می‌دارد. آیا این شجاعت است یا یک خطای زیبای شیمیایی؟

راهکار:

این حس تضاد عمیق بین عشق و رنج، در روانشناسی با مفهوم «وابستگی اضطرابی» و «عشق وسواسی» بررسی می‌شود. شناخت این الگو می‌تواند اولین قدم برای مدیریت احساسات باشد.

جنگ درونی با خودم:

جنگ درونی با خود: