شمع و قاتل درونی: شعری از ناآگاهی:
این بیت از حافظ، فراتر از یک تصویر شاعرانه، به یک پارادوکس عمیق فلسفی اشاره دارد. شمع، نماد عاشق و موم، نماد معشوق است. این شعر، تلخیِ دوست داشتن کسی را که در نهایت باعث نابودیات میشود، به تصویر میکشد. این مفهوم، ریشه در ناآگاهی و خودفریبی دارد؛ اینکه قربانی، قاتل خود را در آغوش میگیرد.
راهکار:
در روابط، آگاهانه انتخاب کنید. گاهی اوقات، آنچه فکر میکنیم منبع نور و گرماست، در واقع دلیل نابودی ماست. شناخت انگیزههای پنهان، کلید حفظ سلامت روان است.