قوی به نظر رسیدن همیشه به معنی قوی بودن نیست:
در روانشناسی تکاملی، نمایش قدرت پرهزینه است؛ حیواناتی که بیشترین حرکات تهدید را نشان میدهند اغلب توان دفاعی کمتری دارند. در انسان، مطالعات پل اکمن نشان داده حالت چهره و بدن میتواند احساس سلطهی کاذب ایجاد کند اما کورتیزول را پنهانی بالا میبرد؛ پس «قوی دیده شدن» گاهی استتار اضطراب است. در تاریخ، امپراتوریهایی که نمادهای قدرت را بزرگتر ساختند، اغلب در آستانهی فروپاشی بودند. آیا شبکههای اجتماعی ما را به نمایشگرهای ضعیفی تبدیل کردهاند که فقط قوی دیده میشوند؟
راهکار:
از منظر روانشناسی وجودی، کسی که مدام نیاز دارد قوی دیده شود، در حال مذاکره با ترسِ دیدهشدنِ ضعف است؛ در حالی که قدرتِ اصیل اغلب آرام، نامشهود و بدون نیاز به تأیید بیرونی است.