بی‌احساسی دیگران

کشتن احساسات و ناله از سنگدلی:

یک حقیقت عصب‌شناسی: مغز انسان برای کاهش «ناهماهنگی شناختی» (تناقض بین عمل و باور) دست به فرافکنی می‌زند. یعنی کسی که احساساتت را می‌کشد، بعداً برای توجیه خودش ناخودآگاه تو را سنگدل خطاب می‌کند تا بار گناهش سبک شود. این دقیقاً مثل آن است که قاتل، مقتول را به نامردی متهم کند! آیا تا به حال هنگام شکایت از سنگدلی دیگران، این تو نبودی که اول احساسشان را کشته بودی؟

راهکار:

این جمله انگار از تجربه‌ی تلخ «ناهماهنگی شناختی» می‌گوید: آدم‌ها اول با رفتارشان احساس تو را نادیده می‌گیرند، بعد برای توجیه سنگدلی خودشان، تو را مقصر جلوه می‌دهند. شاید جالب باشد بدانی که این مکانیزم روانی «فرافکنی» نام دارد؛ همان کاری که خیلی‌ها ناخودآگاه برای حفظ تصویر خوب از خودشان انجام می‌دهند.

رفتار بی‌احساس دیگران با ما:

احساس تلخ از بی‌وفایی و فراموشی دیگران:

سوختن در سکوت؛ وقتی کسی حال تو را نمی‌پرسد:

در روان‌شناسی، این پدیده «ناهماهنگی عاطفی» است. مغز فرد آسیب‌زننده ممکن است درد شما را به‌طور کامل پردازش نکند، زیرا مکانیسم‌های دفاعی مانند «انکار» یا «بی‌اهمیت‌سازی» فعال می‌شوند تا او از احساس گناه در امان بماند. آیا این بی‌حسی، خود نوعی زخم خوردن است؟

راهکار:

این حس تلخ، در روان‌شناسی «آسیب نامرئی» نامیده می‌شود؛ جایی که زخم درونی شما برای دیگران قابل مشاهده نیست. نوشتن نامه‌ای (بدون فرستادن) به آن شخص، می‌تواند به بیرون ریختن این بار کمک کند.