بی‌احساسی دیگران

چرا با زخم‌های باز لبخند می‌زنیم؟:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد لبخند اجباری نه‌تنها درد را کم نمی‌کند، بلکه آمیگدال را فعال‌تر و سطح کورتیزول را بالاتر می‌برد. مغز در ۴۰ میلی‌ثانی تفاوت لبخند واقعی و نمایشی را تشخیص می‌دهد و به آن اعتماد نمی‌کند. به این پدیده «ناهماهنگی عاطفی» می‌گویند؛ یعنی هر بار وانمود می‌کنی حالِ دلت خوب است، مدار استرسِ مغز تقویت می‌شود. پس این لبخندها نه التیام، که نوعی خستگیِ عصبی‌اند.

راهکار:

اگر «جایی برای طرف مقابل نداریم» را این‌طور ببینی که «جای او در آینده‌ی من نیست»، رها کردن نه خیانت به عشق، بلکه پذیرش محدودیت زمانه است. یک پلی‌لیست از آهنگ‌هایی بساز که تو را به خودت برمی‌گرداند؛ زخم با موسیقی خوب نمی‌شود، اما روایتت را عوض می‌کند.

رفتار بی‌احساس دیگران با ما:

کشتن احساسات و ناله از سنگدلی:

یک حقیقت عصب‌شناسی: مغز انسان برای کاهش «ناهماهنگی شناختی» (تناقض بین عمل و باور) دست به فرافکنی می‌زند. یعنی کسی که احساساتت را می‌کشد، بعداً برای توجیه خودش ناخودآگاه تو را سنگدل خطاب می‌کند تا بار گناهش سبک شود. این دقیقاً مثل آن است که قاتل، مقتول را به نامردی متهم کند! آیا تا به حال هنگام شکایت از سنگدلی دیگران، این تو نبودی که اول احساسشان را کشته بودی؟

راهکار:

این جمله انگار از تجربه‌ی تلخ «ناهماهنگی شناختی» می‌گوید: آدم‌ها اول با رفتارشان احساس تو را نادیده می‌گیرند، بعد برای توجیه سنگدلی خودشان، تو را مقصر جلوه می‌دهند. شاید جالب باشد بدانی که این مکانیزم روانی «فرافکنی» نام دارد؛ همان کاری که خیلی‌ها ناخودآگاه برای حفظ تصویر خوب از خودشان انجام می‌دهند.

احساس تلخ از بی‌وفایی و فراموشی دیگران: