کشتن احساسات

کشتن احساسات و ناله از سنگدلی:

یک حقیقت عصب‌شناسی: مغز انسان برای کاهش «ناهماهنگی شناختی» (تناقض بین عمل و باور) دست به فرافکنی می‌زند. یعنی کسی که احساساتت را می‌کشد، بعداً برای توجیه خودش ناخودآگاه تو را سنگدل خطاب می‌کند تا بار گناهش سبک شود. این دقیقاً مثل آن است که قاتل، مقتول را به نامردی متهم کند! آیا تا به حال هنگام شکایت از سنگدلی دیگران، این تو نبودی که اول احساسشان را کشته بودی؟

راهکار:

این جمله انگار از تجربه‌ی تلخ «ناهماهنگی شناختی» می‌گوید: آدم‌ها اول با رفتارشان احساس تو را نادیده می‌گیرند، بعد برای توجیه سنگدلی خودشان، تو را مقصر جلوه می‌دهند. شاید جالب باشد بدانی که این مکانیزم روانی «فرافکنی» نام دارد؛ همان کاری که خیلی‌ها ناخودآگاه برای حفظ تصویر خوب از خودشان انجام می‌دهند.

وقتی برای پروانه‌های دلت حشره‌کش می‌خری؛ کنایه‌ای از خودتخریبی عاطفی:

احساس پروانه در شکم ناشی از هجوم آدرنالین و کاهش موقت جریان خون در معده است؛ واکنشی کهن برای بقا، چه در برابر شمشیر و چه در برابر عشق. جالب اینجاست که مغز ما گاهی این تلاطم خوشایند را تهدیدآمیز تفسیر می‌کند و دستور نابودی آن را صادر می‌کند، درست مثل حشره‌کش ریختن روی پروانه‌های بی‌گناه. این پایهٔ عصبی ترس از صمیمیت است. چند بار به جای استقبال، اسلحه به دست گرفته‌اید؟

راهکار:

پروانه‌ها هرگز با سم از بین نمی‌روند؛ فقط به خواب می‌روند و بعداً گرسنه‌تر بیدار می‌شوند. این جنگ فرسایشی را متوقف کنید، شاید این موجودات زیبا اصلاً دشمن نباشند.

از دست دادن عزیزترین در هیاهوی قلب: