وقتی برای پروانههای دلت حشرهکش میخری؛ کنایهای از خودتخریبی عاطفی:
احساس پروانه در شکم ناشی از هجوم آدرنالین و کاهش موقت جریان خون در معده است؛ واکنشی کهن برای بقا، چه در برابر شمشیر و چه در برابر عشق. جالب اینجاست که مغز ما گاهی این تلاطم خوشایند را تهدیدآمیز تفسیر میکند و دستور نابودی آن را صادر میکند، درست مثل حشرهکش ریختن روی پروانههای بیگناه. این پایهٔ عصبی ترس از صمیمیت است. چند بار به جای استقبال، اسلحه به دست گرفتهاید؟
راهکار:
پروانهها هرگز با سم از بین نمیروند؛ فقط به خواب میروند و بعداً گرسنهتر بیدار میشوند. این جنگ فرسایشی را متوقف کنید، شاید این موجودات زیبا اصلاً دشمن نباشند.